Le Rapidograph | Hector's personal site, featuring comics, writings and a blog

ο μικρός γκλόκενσπιλ φοράει σκούφο με πον πον, πράγμα ευχάριστο

έχει ρίγες, πράγμα καθησυχαστικό

είναι γενναίος, πράγμα αξιοζήλευτο

και επισκέπτεται ένα μέρος του δάσους στο οποίο δεν έχει πατήσει κανείς

περνώντας μέσα από πλεκτά κλαδιά και γιγαντωμένα αγριόχορτα

η ιστορία του βγήκε στο “9″ προχθές, και τώρα βρίσκεται εδώ

My Crosley Shelvador refrigerator claims the kitchen as his own.

He purrs through the night like some overweight good-natured Belushi bear, pawing the vegetables and humming a good hum.

Crosley Shelvador gives hugs and takes no shit. The room around him takes on all the purpose of a football field when the lights go on. Friends mention him with real fondness, and relax into a chair with an unexpected sense of calm, familiarity, good humour.

Crosley never says a word. Just hums. But he clearly knows. This is the living, and he’s sitting right on top of it.

Χθεσινές εφημερίδες ξεδιπλώνονταν σαν περιτυλίγματα δώρων μεσ’τους δρόμους, δέντρα  ποικιλόμορφα λύγιζαν πάνω σε πλάγια πλαγιά, μια παιδική χορωδία τραγούδαγε βραχνιασμένα και κλώτσαγε το χιόνι, θρυμματίζοντας κύβους σαν ζάχαρη, και ένας στρατιώτης μπανταρισμένος είδε κάτι τρομερό απ’το καλό του μάτι και αποφάσισε να το πεί στους φίλους του, βήχοντας πάνω στο καλό του πόδι, και αφήνοντας προβλέψιμα σημάδια στο χιόνι.

(Αδιάφορη σαν νιφάδα, η μέρα απλωνόταν λευκή.)

If Hare expected too much of himself, while exerting the least possible effort, then a lifetime of misery was quite certain, and this suited him just fine. And yet he also seemed to be curiously attracted to dense thickets and tangles of branches and darkened webs, non-habitats in perpetual disuse, places that no-one frequented, places not quite miserable as much as altogether undesirable – and yet he plunged in and through with much dramatic force, to a certain end – and when he reached, as he always did, the opening behind the enclosed wood, with splinters and twigs combed into his ruffled fur, he had an odd sense of having done quite well, succeeding rather, in what he had meant to do – and yet this success did not amount to much, unrelated as it was to the living part of the forest, an uncharted adventure in unloved terrain.