Le Rapidograph | Hector's personal site, featuring comics, writings and a blog

…to make some coffee and sniff in the sun

On a stuffy Sunday morning all can be found lingering in the space between a toaster’s click and its pop. On a day like this, the spreading aroma of steaming hot toast quickly billows out of the realm of the generally familiar and therefore vaguely comforting, and enters that of the slightly hyperbolic, the tad gratuitous. Your coffee cup looks like it badly needs a shave, your china plate would give five bucks for a kid to shovel the dirty snow off its face. Your chair rattles and hums under its breath, more introverted than a hole in water and as impressionable as a chameleon in a new neighborhood. Sit back for a moment, take some time out, and you realize the fucker’s talking to you all day long – in bursts and silences, like an elongated stutter. The general message seems to be encompassed most succinctly by your yellow lampshade: it’ll do its best to help, by all means, but it’s up to you, really, the initiative. And so it should be; for whenever inanimate objects decide to do something about anything, their choices always frustrate and subvert your wishes, and the realization pangs into you, time and again, on just how difficult it is for mind and matter to get along.

Who can now seriously argue that an umbrella is not the most suggestive and aesthetically pleasing of human fabrications?

στην καλλιδρομίου πουλάνε πεπόνια και καρπούζια και μούσμουλα, και τα ροδάκινα τους ίσως είναι κάπως πρόωρα, ημιθανή ανοιξιάτικα άνθη ανακατεύονται με τα σκουπίδια και τα μαρουλόφυλλα, τα φορτηγά προσπερνάνε τα σκυλιά με την ταχύτητα της πετρελαιοκηλίδας στ’ανοιχτά του μεξικού, φίλοι κοιτάνε έντρομοι το δέρμα τους να κιτρινίζει κάτω απ’τα σύννεφα και περιεργάζονται το μωρό που θηλάζει με κεφάλι ασταθές και μαλλί αναρχοαυτόνομο, και στο στομάχι τους νιώθουν πως είναι ώρα για λίγη τρυφερότητα και φαί και γυρνάνε σπίτι με φόβους να τους ανοίγουν την πόρτα

και τα θερινά παίζουν σκρατσαρισμένα πράγματα που έχεις ξαναδεί

όμως ό,τι κι αν λές, η μύτη σου ανεβαίνει στον ουρανό κάθε τόσο, σαν μύτη λύκου

και το μυρίζεσαι ότι η μέρα μεγαλώνει γύρω σου, και όσο κι αν η αθήνα επιμένει να ξεκοιλιάζεται σε κοινή θέα, εσύ έχεις κι άλλα να δείς

Μια νιφάδα χιονιού έπεσε μέσα στο πιάτο του Ούνγκαρ Χόμ, προέδρου και μοναδικού μέλους της εταιρείας υποστηρικτών της ιδέας «Άν ντύσουμε με γούνα τη γή, όλα θα γίνουν απαλά και χουχούρικα και ο κόσμος θα πλημμυρίσει με χνουδωτή αγάπη». Ήταν σίγουρα ένα σημάδι, σκέφτηκε κοιτάζοντας την νιφάδα και ξύνοντας τα κόκκινα του γένια, σημάδι ότι έπρεπε να εφαρμόσει το σχέδιο του πάραυτα – η λαïκή αποδοχή θα ερχόταν αργότερα.

Ο Ούνγκαρ Χόμ συνελήφθη τα μεσάνυχτα, χτίζοντας ένα τεράστιο τζάκι στην πλατεία του Αγίου Βερνάρδου, σημείο ιδανικό, όπως εξήγησε στις αρχές, για την εξάπλωση της κοσμικής φλοκάτης (διότι κάθε φλοκάτη χρειάζεται ένα τζάκι, και ποιό καλύτερο σημείο για τζάκι από το μέρος τούτο;) Ο Χόμ δραπέτευσε λίγο αργότερα κατά την εκδίκαση της υπόθεσής του, κάνοντας πατινάζ πάνω στο παρκέ του δικαστηρίου, και φημολογείται πως έχει ξεκινήσει να πλέκει έναν πελώριο σκούφο γαι να τον φορέσει στην κορυφή του όρους Γκρίζλυ, σε σπήλαιο του οποίου και λέγεται ότι διαμένει.

Λέγεται δέ πως οι πράξεις του Χόμ έχουν οδηγήσει στην ίδρυση μιάς σιωπηλής συνομοταξίας ακολούθων, των λεγόμενων Χομκιστών, οι οποίοι διάσπαρτοι σε διάφορα σημεία της υφηλίου φτιάχνουν ο καθένας τη φλοκάτη του (κάποιοι σεκταριστές προτιμούν να φτιάχνουν κουρελούδες), για να τις ενώσουν όταν έρθει η ώρα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως όλες οι φλοκάτες πρέπει να ενωθούν με το νήμα του πελώριου σκούφου του όρους Γκρίζλυ, και χιλιάδες Χομκιστές έχουν τα τηλεσκόπια τους στραμμένα πρός την λευκή κορυφή του βουνού, χαϊδεύοντας τα γενειοφόρα τους πηγούνια, χαμογελώντας αισιόδοξα και προσμένωντας την μέρα της Κοσμικής Φλοκάτης…

all party-goers in the place to be

wave yo hands and follow me