Le Rapidograph | Hector's personal site, featuring comics, writings and a blog

Αγαπητέ Ν

Σου γράφω γρήγορα επειδή η βροχή μπουμπουνίζει πρός τα δώ και το μελάνι τρέχει μεσ’το νερό.

Τρείς βησιγότθοι κι ένας νάνος με μονόκλ μπήκαν χθές βράδυ στο αμπάρι της φρεγάτας «Κλάους Μαρία» με κατεύθυνση την πύλη του Βραδεμβούργου. Οι βησιγότθοι χλαπακιάζουν αμφεταμινούχα και αγκαλιάζονται εν μέσω καθ’όλα ένθερμης ευφορίας, και ο νάνος με το μονόκλ κάνει απόσβεση τα χρόνια στη γυμναστική ακαδημία της Μαρσέιγ που πήγανε στο βρόντο, του έλεγαν οι γείτονές του.

Σου γράφω γρήγορα προτού φθάσουν – ελπίζω το μήνυμα να φθάσει έγκαιρα. Εάν τους δείς, πιθανώς στο αίθριο του Πανοράμα, να τους κάνεις ελβετικό χαιρετισμό (ενώνεις τα γόνατα και λές κάτι για τον καιρό) και να τους ζητήσεις λίγο από το νερό τους. Οι βησιγότθοι θα κάνουν ανοργάνωτο χορευτικό, και ο νάνος θα σου πεί μερικές λέξεις που ίσως να μην σου λένε κάτι τώρα, θα σου φανούν όμως χρήσιμες μια ομιχλώδη νύχτα στο Δουβλίνο.

Πολλά φιλιά και να προσέχεις τον Φ.

She would blend into a teething crowd with royal spins and groundbreaking inflection, frilly smoke trailing her moves, and slender her laughter crouched in unexpected places then jumped out at distracted bystanders

Μια γάτα με κόκκινο περιλαίμιο έπαιζε με τον ήλιο, χόρευε ανάμεσα στην σκιά των συρματοπλεγμάτων και χαμογελούσε στο υποθετικό της ακροατήριο. Βέβαια το ακροατήριο της δεν ήταν τελείως υποθετικό, γιατί την παρακολουθούσα εγώ, αλλά εμένα αποκλείεται να με είδε.

Streetlights & deep nights cats trying to eat right

Riding no seat bikes with work to feed hypes

So they can keep sweet Nikes they head & they feet right

Desires of streetlife cars & weed types

It’s hard to breathe nights, days are thief-like

The beast roam the streets the police is Greek-like

Game at its peak we speak & believe hype

Bang in the streets hats cocked left or deep right

It’s steep life coming up where sheeplike

Rappers & hoopers we strive to be like

G’s with 3 stripes seeds that need light

Cheese & weaves tight needs & thieves strike

The corner where struggle & greed fight

We write songs about wrong cause it’s hard to see right

Look to the sky hoping it will bleed light

Reality is a bitch and I heard that she bites

The corner

Common, “The Corner”

A pickle a pickle a pear and a Pole

Discovered each other hid under a hole

Said the pickle to the pickle and the pear to the Pole

This reminds me of that yankee doodle song yankee doodle of ol’:

“O come ye and go ye yippee yee yippee yeh

We’ re gonna find ye and rope ye and let ye to sway”

In unison they murmured and found it to be so

Then the two pickles said nothing and said the Pole to the pear

“But why hide under a hole – you’ re no hare”

Then the two pickles bickered a little and the pear said to the Pole

“Brother, in a situation like this you gotta have soul”

Το φθινόπωρο του 1891 η γριά Φαλάφελ, κάποτε γνωστή και ως Νταίζυ Ντόντο, επιχείρησε αυτό που είναι γνωστό ως η τελευταία δουλειά: την τελευταία της δουλειά.

Το χρηματοκιβώτιο στα έγκατα της Ιμπέριαλ Μπάνκ κουβαλούσε αρκετό χρήμα για να συντηρήσει την κόρη της μέχρι να πατήσει τα τριάντα, κι άλλωστε ο πρώην άντρας της, νυν σερίφης της Λέïζυ Τάουν, θα γινόταν το ρεντίκολο της περιοχής. Η γριά Φαλάφελ σκοτώθηκε άοπλη, κουβαλώντας τρία σακιά φίσκα στα δολάρια τον Νοέμβριο του 1891, περιμένοντας το τραίνο των 12:42, που είχε τέσσερα λεπτά καθυστέρηση.

Την αμοιβή πήρε ο Σκόττυ Τόνικ, πρώην άντρας της και νυν σερίφης της Λέïζυ Τάουν.

Κάθε χρονιά, η Λούσυ βαν Πέλτ κάνει το ίδιο τρύκ στον Τσάρλι Μπράουν. Κρατάει την μπάλα στο έδαφος και τον προσκαλεί να την κλωτσήσει. Και κάθε φορά, ο Τσάρλι Μπράουν πέφτει θύμα του ίδιου κόλπου. Τρέχει προς την μπάλα, και πάνω που είναι έτοιμος να την κλωτσήσει, η Λούσυ την τραβάει στον αέρα, κι εκείνος τρώει τα μούτρα του.

Κάθε φορά που αυτό το σενάριο επαναλαμβάνεται, κοιτάζεις με το ίδιο ακριβώς ενδιαφέρον, βέβαιος για το αποτέλεσμα της συνάντησης. Γελάς μ’έναν συνδυασμό συμπάθειας και σαρκασμού, γνωρίζοντας ότι με τους ισχύοντες κανόνες του κόμικ είναι αδύνατον ο Τσάρλι να τα καταφέρει, ότι θα πάθει ακριβώς τα ίδια, όπως κάθε άλλη φορά. Διατηρείς όμως, όπως κι εκείνος, την ισχνή, επίμονη ελπίδα ότι μια φορά, σε πείσμα κάθε λογικής, θα μπορέσει επιτέλους να κλωτσήσει τη γαμημένη την μπάλα, ότι για μία και μοναδική φορά ο Τσάρλι Μπράουν θα κερδίσει.

Η θλιβερή βέβαια αλήθεια είναι ότι δεν του χρωστάει κανείς μια νίκη, ούτε καν ο νόμος των πιθανοτήτων, και όποτε ο Τσάρλι έρχεται αντιμέτωπος με την μπάλα και τους χλευασμούς της Λούσυ, δεν μπορείς παρά απλώς να πάρεις το μέρος του και να προετοιμαστείς για τα χειρότερα..

Ο επισκέπτης (κατά κόσμον Ούτας Πλοπ) ξυπνούσε κάθε πρωί τρία δεύτερα προτού η πρώτη ανατέλλουσα ηλιαχτίδα κάνει την εμφάνισή της στα μέρη του, βύθιζε αντίχειρα και δείκτη σ’ ένα μπουκαλάκι νερό με άρωμα γιασεμί, ίσιωνε τα φρύδια του, τοποθετούσε τυχόν τσίμπλες σ’ ένα μικρό χάρτινο κουτί (ο κος Πλοπ δεν πίστευε στις σπατάλες) κι έτρωγε έναν ακρογωνιαίο διατροφικό λίθο συνολικής αξίας 2540 θερμίδων. Αφού σκούπιζε απαλά τις άκρες του στόματος του, αφιέρωνε περί τα δέκα λεπτά στην προσεκτική καταμέτρηση των εργαλείων που είχε στο πουγκί του (τσιμπιδάκια, μεγεθυντικοί φακοί, φιάλες με λιπάσματα, νυστέρια, κοπίδια κ.ο.κ.) και στην ανάγνωση κάποιου χωρίου από το «Ανθέων Αλφαβητάρι», το «Προχωρημένη Σημειολογία της Γεωπονίας» ή το «Φυτά: οι Φίλοι μας», όλα εκ των οποίων ήταν, στην εκτίμηση του, απίστευτα ελαττωματικά και τα οποία διάβαζε τακτικά για να μνημονεύει τα λάθη και τις ελλείψεις τους. Κρυφή του φιλοδοξία ήταν να εκδώσει τον πολυτελή «Φυτικό Κόσμο κατά τον Πλοπ» μια μέρα – είχε πάντα μαζί του ένα δερματόδετο σημειωματάριο.

Η υπόλοιπη μέρα του ήταν αφοσιωμένη στο να τεμαχίζει και να εξετάζει ρίζες και κοτσάνια, να μελετά πέταλα και να συλλέγει σπόρους, να βάζει αποστάγματα νέκταρ σε αριθμημένα μπουκαλάκια, να παρατηρεί τις αντιδράσεις του χώματος σε διαφορετικά είδη νερού και λιπάσματος, να σχεδιάζει αυστηρές γραφικές παραστάσεις και λεπτεπίλεπτες γκραβούρες παράξενων φυτών. Η μέρα του Πλοπ είχε μόνο δύο παύσεις, για ισάριθμα λουκούλλεια και ηδονιστικά παρατεταμένα γεύματα. Κάποια στιγμή βαθιά μεσ’ τη νύχτα έβαζε το καπάκι στο μελανοδοχείο του, γυάλιζε ένα-ένα τα εργαλεία του και τα επέστρεφε στις θήκες τους, ξάπλωνε ανάσκελα με τα χέρια ενωμένα πάνω στην κοιλιά του και τα μάτια του στραμμένα στον ουρανό, μέτραγε 100 αστέρια και κοιμόταν. (Καμιά φορά, που τ’ άστρα ήταν σκεπασμένα από σύννεφα ή ομίχλη, τα μέτραγε στο φως ενός κεριού από τον μικρό Άτλαντα τ’ Ουρανού πού’ χε διπλωμένο στην εσωτερική του τσέπη.) Ο ύπνος του Ούτας Πλοπ ήταν βαθύς και ατάραχος, και διανθισμένος με σύντομες κι έντονες εικόνες που ξεθώριαζαν με την έλευση της επόμενης μέρας: ένα χρυσοπράσινο λιβάδι με χορτάρια που έτρεχαν μεσ’ τον άνεμο, ένα ασημένιο ψάρι που πηδούσε στον αέρα και γλιστρούσε πάλι στο νερό μιας λίμνης, ανανεώνοντας τα ομόκεντρα κύματα στην επιφάνειά της…