Όταν ο Ζεράρ Λουί Πρεμιέ-Σωβινιόν, γόνος και μοναδικός κληρονόμος της περίφημης δυναστείας επιπλοποιών των Πρεμιέ-Σωβινιόν, που είχε, καθώς λεγόταν, φροντίσει για κάθε γεύμα, συζήτηση, συγγραφική απόπειρα και ερωτική συνεύρεση της Λ’Αζ ντ’Ορ με τα έπιπλά της, όταν λοιπόν ο Ζεράρ παρακολουθούσε τη γλυκιά Εδουίνα να γεμίζει το φλιτζάνι του με ζεστό αρωματικό καφέ και τους ζεστούς ατμούς να χαïδεύουν τα θεσπέσια της στήθη, στήθη καλλίγραμμα σαν δρύινη κουπαστή, σίγουρα δεν περίμενε αυτός να είναι ο τελευταίος του καφές.
Κι όμως, λίγα λεπτά αργότερα, καθώς οραματιζόταν την αόρατη, αθόρυβη συνεύρεση μιάς τούφας χιονιού με πευκοβελόνα και ανέβαζε την βαριά πορσελάνινη κούπα στα χείλη του, τον απέσπασε η θέα μιάς κοπέλας με μαλλιά πορφυρά σα χειμωνιάτικο δώρο ν’ανοίγει ελαφρά το στόμα της και να κοιτάζει πρός τα πάνω με μια έκφραση αόριστης έκπληξης, και προτού πάρει την πρώτη του γουλιά, άφησε την τελευταία του ανάσα, θύμα ξαφνικής ανακοπής σε σχήμα εβένινου σεκρεταίρ – η ανάσα του βγήκε σαν λεπτή μπούκλα απ’το στόμα του.
